Oom Frik en die Tentpen van Verwoesting

Daar is mense wat kamp toe gaan om te rus.

Dan is daar ek.

Ek kamp nie om te rus nie. Ek kamp om die natuur te wys wie eintlik in beheer is. Of so dink ek ten minste tot die eerste tentpen my teëpraat.

Die hele storie het op ’n Vrydagmiddag begin toe ek met die bakkie en die Exclusive by die kampterrein inrol. Die son was nog hoog, die gras was netjies gesny, en die bure het nog rustig gelyk. Dit sou nie lank hou nie.

“Hier gaan ons lekker staan, Sarie,” sê ek en wys met my braaitang na ’n oop staanplek.

Sarie kyk rond, haar oë op skrefies.

“Frik, dié plek lyk vir my bietjie skuins.”

“Nee wat,” sê ek. “Dis nie skuins nie. Dis net die aarde wat hom hier bietjie dramaties hou.”

Onthou maar: Elke kampeerder het ’n plan totdat die waterpas hom die waarheid vertel.

Binne tien minute was die wa afgehaak, die stoele uitgepak, en ek reg vir die oortent. Nou kyk, elke kampterrein het ten minste een man wat dink hy het die bloudruk vir die perfekte tent uitgevind. By hierdie kampterrein was dit ongelukkig ek.

Ek vat die eerste tentpen, sit hom teen die grond, lig die hamer op, en kyk vir Sarie.

“’n Tentpen moet jy met selfvertroue inslaan, Sarie. Jy moet hom nie vra nie. Jy moet hom beveel.”

Toe kap ek hom.

KLAP!

Die tentpen buig soos ’n skaam piesang.

Sarie sug. “Frik, jy slaan hom skeef.”

“Ek slaan hom nie skeef nie,” sê ek en vee die sweet af. “Die grond lê verkeerd.”

Die buurman langsaan, ’n stil ou met ’n netjiese kampopset en ’n beker koffie in die hand, kyk so oor sy bril vir my.

“Jy moet hom dalk skuins teen die trekrigting inslaan, oom,” sê hy vriendelik.

Ek draai stadig om. “Boet, ek kamp al van voor koelbokse wiele gehad het.”

Die buurman sê niks verder nie. Hy vat net ’n slukkie koffie. Dis gewoonlik wat slim mense doen wanneer ek begin verduidelik.

Ek haal ’n tweede tentpen uit. “Hierdie een gaan ek nou wys hoe dinge werk.”

Ek sit hom neer, mik mooi, en kap weer.

KLAP!

Hierdie keer tref ek nie die pen nie. Ek tref my eie duim.

Daar was vir ’n oomblik absolute stilte op daardie kampterrein. Selfs die voëls het opgehou fluit.

Toe maak ek ’n geluid wat êrens tussen ’n gewonde hadida, ’n fluitende drukpot en ’n ou Land Cruiser se startermotor lê.

“FRIK!” roep Sarie.

“Ek is reg!” sê ek, terwyl ek in ’n sirkel op een been rondhop en my hand waai. “Dis net my duim wat nou skielik in tale praat.”

Die buurman se koffie beweeg effens. Nie omdat hy skrik nie. Omdat sy skouers ruk soos hy probeer om nie te lag nie.

Soos ek altyd sê: ’n Hamer is ’n instrument wat ontwerp is om jou duim te vind, selfs in die donker.

Na ’n kort herstelperiode, wat bestaan het uit drie diep asemteue, twee lelike kyke na die grond en een ernstige beskuldiging teen die hamer, probeer ek weer.

Teen dié tyd het twee kinders op fietse nader gekom en aan hulle brieke geknyp. ’n Ouma van drie staanplekke verder het ook haar stoel effens gedraai. Daar was duidelik gratis vermaak op nommer 42.

Ek besluit toe die probleem is nie die tentpen of die grond nie. Die probleem is die gereedskap.

“Hierdie hamer het nie respek vir my nie,” sê ek vir Sarie.

Ek stap bakkie toe en kom terug met die vyfpond-bof.

Sarie frons. “Frik, is dit nie die ding waarmee jy laas die hekpaal reggeslaan het nie?”

“Presies,” sê ek. “Hy ken druk.”

Die nuwe tentpen word geposisioneer. Ek lig die bof hoog bo my kop. Die hele kampterrein hou asem op.

Ek slaan.

DOEF!

Die tentpen verdwyn heeltemal in die grond. Nie halfpad nie. Nie mooi stewig nie. Heeltemal. Weg.

Al wat oorbly, is ’n netjiese klein gaatjie en ek wat trots daar staan asof ek pas ’n historiese monument opgerig het.

Sarie kyk na die gaatjie. “Nou hoe gaan jy die tou daaraan vasmaak, Frik?”

Ek kyk na die grond. Toe na die tou. Toe weer na die gaatjie.

“Dis ’n ondergrondse anker, Sarie. Nuwe tegnologie.”

Die buurman verstik hardop in sy koffie.

Teen laatmiddag staan die tent uiteindelik. Min of meer. Die linkerhoek trek noord. Die regterhoek lyk of hy ’n eie vakansie in die Wildtuin beplan. Een tou is vas aan ’n doringboom, een aan die bakkie se spieël, en een aan iets wat ek beskryf het as “’n natuurlike vasmaakpunt”, maar wat eintlik die buurman se los braaiklip was.

Toe kom die wind. Nie ’n storm nie. Net ’n gewone, ligte kampwindjie. Maar vir my tent was dit genoeg.

Die seil begin eers liggies flapper. Toe trek hy sy skouers op. Toe maak hy ’n geluid soos ’n plastieksak met groot ambisie.

“Frik,” sê Sarie en staan op, “die tent waai weg.”

“Hy waai nie, Sarie,” sê ek kalm. “Die tent asem net.”

Net toe lig die hele linkerkant van die tent op. Die buurman staan stadig op. Die kinders op fietse stop. Die ouma sit haar bril reg.

Ek spring vorentoe en gryp die stormtou. “Ek het hom!” skree ek.

Ek het hom toe nie gehad nie.

Die tent ruk. Ek ruk saam. Vir ’n oomblik lyk dit of ek en die oortent saam besluit het om die lugruim te betree. Toe glip my Croc op die nat gras, ek maak ’n laaste dapper geluid, en gaan sit plat op my agterent.

Die seil vou netjies en stadig oor my toe. Daar lê ek onder die seil, soos ’n stuk biltong wat verkeerd toegedraai is.

Sarie staan met haar hande op haar heupe. “Frik?”

Van onder die skemerte van die seil antwoord ek met my beste stem: “Ek toets net die skaduwee hier binne, Sarie. Dis baie koeler.”

Teen sononder was alles weer reg. Die tent het gestaan. Die tentpenne was in. Party reguit, party nie. Een was vermoedelik nog steeds op pad na Australië.

Die buurman het later oorgekom met ’n koue eentjie.

“Sterk kampwerk vandag, oom Frik,” sê hy en gee die koue een aan.

Ek vat hom en knik ernstig. “Ja-nee, boet. Jy moet ’n tent nie net opslaan nie. Jy moet ’n verhouding met hom bou.”

Sarie sug net van die kombuisie se kant af. “Frik, môre slaan ék die tentpenne in.”

Ek kyk na my blou duim, toe na die tent, toe na die buurman.

“Dis reg so, Sarie,” sê ek. “’n Goeie leier moet weet wanneer om bestuur te delegeer.”